นวัตกรรมและการเทคโนโลยีเพื่อปรับปรุงผลิตภัณฑ์ยางที่มีอยู่เดิม ให้มีประสิทธิภาพการผลิตที่สูง นับเป็นความท้าทายอย่างมากของนักวิจัย บทความนี้จะเสนอแนะแนวทางในการพัฒนาและวิจัยต่อยอดในด้านการพัฒนาการเสริมแรงยางและค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับสารตัวเติมที่เหมาะสมทั้งในเรื่องปริมาณและคุณภาพเพื่อให้เกิดการพัฒนาต่อยอดไปสู่สูตรผลิตยางใหม่ๆเพื่อให้เกิดเป็นผลิตภัณฑ์ยางเพื่อใช้ในอุตสาหกรรมลูกกลิ้งให้มีคุณภาพที่เหมาะสมต่อการนำไปใช้ให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด จะมีวิธีการอย่างไร หาคำตอบได้จากบทความนี้
แหล่งที่มาของงานวิจัย
อุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยางของไทยส่วนใหญ่ยังคงมีประสิทธิภาพการผลิตไม่สูง และยังมีนวัตกรรมเทคโนโลยีการผลิตใหม่น้อย โดยเฉพาะเทคโนโลยีในเรื่องสูตรผสมยาง งานวิจัยนี้จึงให้ความสำคัญกับปัญหานี้ โดยทำการวิจัยการผลิตยางสำหรับผลิตภัณฑ์ลูกกลิ้งที่ใช้งานในอุตสาหกรรม ได้แก่ ชนิดยาง และสูตรยางคอมพาวด์* โดยเลือกใช้ชนิดยาง พร้อมทั้งสูตรยางคอมพาวด์ที่เหมาะสม เพื่อให้ยางผลิตภัณฑที่ได้มีค่าความต้านทานการเปลี่ยนรูปร่าง การทนต่อการขัดสี การทนต่อการฉีกขาดที่สูง และมีความทนทานต่อการเสียรูปร่างถาวร ตลอดจนมีสมบัติเชิงพลวัตที่ดี เพื่อให้มีความร้อนสะสมจากการใช้งานต่ำ
*สูตรยางคอมพาวด์ คือ การผสมสารเคมีต่างๆเช่น สารวัลคาไนซ์ (สารที่ทำให้โมเลกุลยางเกิดการเชื่อมโยงกันเป็นโครงสร้างตาข่าย 3 มิติ) สารตัวเติม เป็นต้น ด้วยสัดส่วนต่างๆเข้าไปในกระบวนการผลิตยาง เพื่อนำไปขึ้นรูปเป็นผลิตภัณฑ์ยางต่างๆ เช่น ยางเคลือบลูกกลิ้ง เป็นต้น
วิธีที่นิยมใช้ในการปรับปรุงค่าความต้านทานการเปลี่ยนรูปร่างหรือมอดุลัสคือการปรับเปลี่ยนปริมาณหรือขนาดอนุภาคของสารตัวเติม โดยเฉพาะสารตัวเติมประเภทเสริมแรง และนอกจากนี้ยังสามารถเพิ่มการทนต่อการขัดสีให้สูงขึ้น อีกทั้งยังสามารถปรับปรุงยางผลิตภัณฑ์ให้มีความทนทานต่อการฉีกขาดที่สูง ได้อีกด้วย การปรับปรุงสมบัติเชิงพลวัตของยางลูกกลิ้งผลิตภัณฑ์ต้องพิจารณาเรื่องของความเป็นอิลาสติกที่ดี เนื่องจากสามารถส่งผลโดยตรงต่อค่าการเกิดการเสียรูปถาวรหลังการกดอัด ตลอดจนต้องเกิดความร้อนสะสมขณะใช้งานที่ต่ำ อย่างไรก็ตาม ถ้าพิจารณาถึงการเสริมแรงยางผลิตภัณฑ์โดยทั่วไปมักใช้การเติมสารตัวเติมเสริมแรงลงในยางผลิตภัณฑ์ จะพบว่าการเติมสารตัวเติมเสริมแรงดังกล่าวลงในยางผลิตภัณฑ์ในปริมาณสูง มักก่อให้เกิดปัญหาการเสียรูปถาวรภายหลังการกดอัดตลอดจนเกิดความร้อนสะสมขณะใช้งานที่สูงตามมา
การเติมสารตัวเติมเสริมแรงจึงมีความสำคัญอย่างมากเพื่อที่จะให้ได้ยางคอมพาวด์ที่มีประสิทธิภาพตามความต้องการ สารตัวเติมเสริมแรงจะทำให้ยางมีความแข็งแรงมากขึ้น เนื่องมาจากอันตรกิริยาระหว่างยางกับสารตัวเติมเสริมแรงซึ่งก่อให้เกิดการเพิ่มค่าความแข็ง ความแข็งแรง และความต้านทานต่อการขัดถู ที่เพียงพอต่อการใช้งาน
งานวิจัยนี้จึงคิดค้นหาแนวทางการพัฒนาสูตรยางคอมพาวด์เพื่อใช้ผลิตยางผลิตภัณฑ์ลูกกลิ้งอุตสาหกรรมทั้งด้านความแข็งแรงไปพร้อมกันกับสมบัติเชิงพลวัต โดยเฉพาะในแง่ความร้อนสะสมขณะใช้งานของผลิตภัณฑ์ดังกล่าว ซึ่งเป็นวัตถุประสงค์หลักของงานวิจัยนี้
ขั้นตอนการดำเนินงานวิจัย
– งานวิจัยส่วนแรกเป็นการศึกษาผลของชนิดและปริมาณสารคู่ควบไซเลน ตลอดจน
สภาวะและขั้นตอนการผสมสารคู่ควบไซเลนเข้ากับยางต่อสมบัติยางคอมพาวด์และยางผลิตภัณฑ์
– งานวิจัยส่วนที่สองเป็นการพัฒนาการใช้โคเอเจนต์(Coagent) ซึ่งเป็นสารที่ช่วยเพิ่ม
ประสิทธิภาพการเชื่อมโยงพันธะในยางคอมพาวด์ แต่เนื่องด้วยการใช้โคเอเจนต์อาจรบกวนประสิทธิภาพการทำงานของสารตัวเติมเสริมแรงได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องหาชนิดและปริมาณของสารโคเอเจนต์ที่เหมาะสม
– การทดลองส่วนที่สามเป็นการทดลองใช้เส้นใยสั้นอะรามีด (Aramid fibre) เพื่อเป็นสาร
ตัวเติมเสริมแรงที่พัฒนาขึ้นแทนระบบซิลิกาที่ใช้อยู่เดิม
ผลการดำเนินงานวิจัย
งานวิจัยนี้ได้ทำการพัฒนาสูตรยางคอมพาวด์ให้มีคุณสมบัติที่ดีขึ้นในหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นสมบัติในด้านการเสริมแรง อุณหภูมิและเวลาในการขึ้นรูป ทนต่อแรงดึง ทนต่อการกัดกร่อน และสมบัติในการสะสมความร้อนภายในยางขณะใช้งานที่น้อย ซึ่งงานวิจัยนี้นอกจากจะใช้สารเสริมแรงแล้วยังได้ศึกษาถึงอิทธิพลของสารคู่ควบเพื่อใช้ปรับสภาพผิวระหว่างยางกับซิลิกา ที่ใช้เติมเข้าไปกับสารเสริมแรงเพื่อ ปรับคุณภาพสูตรยางให้เป็นไปในทางที่ดีขึ้น ดังจะเห็นได้จากผลที่ได้รับดังนี้
• การเติมซิลิกา เพื่อใช้เป็นสารเสริมแรงที่มีคุณสมบัติที่ช่วยให้ห้ผลิตภัณฑ์ยางมีความต้านทานต่อการ
สึกกร่อนได้นานยิ่งขึ้น มีอายุการใช้งานที่ยาวนานและความแข็งแรงที่เพิ่มขึ้น ซึ่งการใช้ซิลิกาเป็นสารเสริมแรง จำเป็นที่จะต้องใช้สารคู่ควบเพื่อปรับสภาพผิว
จากผลการทดลองหลังจาก การผสมสารคู่ควบชนิด TESPT* ปริมาณที่เหมาะสมที่ 4 % โดยน้ำหนักของซิลิกา ที่อุณภูมิ 1400C พบว่า ยางวัลคาไนซ์มีสมบัติทนแรงดึงและทนการสึกกร่อนได้ดีขึ้นอย่างชัดเจน แต่จะทำให้มีความร้อนสะสมขณะใช้งานที่สูงขึ้นกว่ายางที่ไม่มีการเติมสารคู่ควบชนิดนี้
*TESPT เป็นอักษรย่อแทนสารเคมีชื่อ Bis(triethoxysilylpropyl)tetrasulfide
• จากผลการทดลองหลังจาก การผสมสารคู่ควบชนิด VTEO** ลงไปในสารเสริมแรงเป็นซิลิกาใน
ปริมาณที่เหมาะสมที่ 4 % โดยน้ำหนักของซิลิกา ที่อุณภูมิ 1400C พบว่า ยางวัลคาไนซ์มีสมบัติทนแรงดึงและมีสมบัติเชิงพลวัตที่ดี ได้แก่ เกิดความร้อนสะสมขณะใช้งานผลิตภัณฑ์ที่ต่ำกว่ายางที่ไม่มีการเติมสารคู่ควบชนิดนี้
**VTEO เป็นอักษรย่อแทนสารเคมีชื่อ Vinyltriethoxysilane
• ในการใช้งานสารโคเอเจนต์ร่วมกัน 2 ชนิดอันได้แก่ TRIM*** และ ZDA**** ในสัดส่วนต่างกัน
ร่วมกับการใช้สารคู่ควบไซเลนชนิด VTEO ที่ปริมาณ 4 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนักซิลิกา ภายใต้สภาวะการผสมที่ 140 0C พบว่าระบบที่ใช้ ZDA ในอัตราส่วนที่มากกว่า TRIM สามารถช่วยทำให้ยางทนแรงดึงและมีความทนต่อการสึกกร่อนมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นตามปริมาณ ZDA ที่เพิ่มขึ้น โดย ในระบบที่ใช้ TESPT เป็นสารคู่ควบที่ใช้ซิลิการเป็นสารเสริมแรง พบปริมาณสารโคเจนต์ที่เหมาะสม และให้ค่าทนแรงดึงสูงสุดคือ 4%TRIM ของซิลิกา และ 12% ZDAของซิลิกา ยิ่งกว่านั้นงานวิจัยพบว่าเมื่อใช้ VTEO เป็นสารคู่ควบที่ใช้ซิลิกาเป็นสารเสริมแรง พบปริมาณสารโคเจนต์ที่เหมาะสมที่ให้ค่าทนแรงดึงสูงสุดคือ 8%TRIM ของซิลิกา ผสมรวมกับ 8% ZDAของซิลิกา
***TRIM เป็นอักษรย่อแทนสารเคมีชื่อ Trimethylolpropane trimethacrylate
****ZDA เป็นอักษรย่อแทนสารเคมีชื่อ Zinc diacrylat

ในการเติมสารเสริมแรงด้วยเส้นใยอะรามิด(Aramid) แทนการใช้ซิลิกา ผลการทดลอง ไม่พบการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างอสัญฐานของยางเส้นใยอะรามิด แต่ให้สมบัติทนแรงดึงต่อยางเพิ่มสูงขึ้น อย่างไรก็ตาม พบว่าการใช้ ส้นใยอะรามิดดังกล่าวส่งผลเสียต่อความทนการสึกกร่อนและสมบัติเชิงพลวัต เนื่องจากมีแรงเชื่อมโยงของพันธะระหว่างผิวเส้นใยกับเนื้อยางที่ไม่ดีเท่าที่ควร

แนวทางการนำไปใช้งาน
ในงานวิจัยนี้ ได้ค้นพบกระบวนการเติมสารเคมีหรือ สารคู่ควบไซเลน ที่เหมาะสมทั้งในด้านปริมาณและความสม่ำเสมอของคุณภาพผลิตภัณฑ์ลงไปในการผลิตยางเพื่อใช้ในผลิตภัณฑ์ยางลูกกลิ้ง ที่ช่วยให้ยางมีค่า ความแข็งแรง ทนต่อการกัดกร่อน และความต้านทานต่อการขัดถูที่สูงเพียงพอต่อการใช้งาน ตรงกันข้าม ช่วยให้เกิดความร้อนสะสมขณะใช้งานผลิตภัณฑ์ยางที่ต่ำ ทำให้กระบวนการผลิตเป็นไปได้ง่ายยิ่งขึ้น และทำให้ยางวัลคาไนซ์ที่ผลิตได้ มีสมบัติเชิงกลและเชิงพลวัตที่ดีขึ้น
เทคโนโลยีดังกล่าว จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่ออุตสาหกรรมยางในอนาคต เพราะหากผลิตภัณฑ์ยางมีสมรรถนะที่ดียิ่งขึ้นก็จะเป็นส่วนช่วยผลักดันการเพิ่มมูลค่าและช่วยให้ผลิตภัณฑ์ยางทีทิศทางการขยายตัวทั้งภายในและต่างประเทศมากขึ้น โดยเฉพาะสูตรการผลิตยางสำหรับใช้ในผลิตภัณฑ์ยางลูกกลิ้ง ที่เป็นวัตถุดิบหลักที่สำคัญในการผลิตอุปกรณ์หรือเครื่องจักรในการผลิตภัณฑ์ขั้นปลายต่อไปเช่น อุตสาหกรรมการผลิตเหล็ก อุตสาหกรรมผลิตกระดาษ เป็นต้น
อ้างอิงข้อมูลจากโครงการวิจัย “การพัฒนาการเสริมแรงยางไฮดรอจิเนตไนไตรล์โดยใช้ระบบสารตัวเติมและสารโคเอเจนต์เพื่อใช้ในอุตสาหกรรมลูกกลิ้งสมรรถนะสูง” หัวหน้าโครงการ : ชาคริต สิริสิงห |






